Katildim!
Öldürmüştüm onu, içimde en ufak suçluluk duygusu taşımıyordum, mutistik bedenim devamsal sukunetinin hakimindeydi gene. Başım dik, göğsümü gere gere yürüyordum, bana iğrenç bakış atan kalabalığa karşılık.. Artık maskelerimden arınmış 'kendim olarak gülüyordum' hedefi ben olan çatık kaşlara. Gülebiliyordum.. basit.
Bu halimde beni kimse sevmiyordu,
Bir katili kim sevebilirdi ki aslen? Pekala ben kendimi olduğum gibi seviyordum.
'Suçlusun' dedi.. loş odadaki tek surat, neden diye bağırıyordu, yankılanan ses nedenlere boğuyordu beni.. Elinde tek kurşunluk soru işareti soru(n)larla öldürmeye çalışıyordu. 'içimdeki ölü Ben' karşıma geçmiş benden hesap soruyordu şimdi.
'Maskelerim yok artık gerçek olan ben'im.. özgürsem bi diğeride yok..''
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder